Οι πρώτες αναρριχήσεις στη Βαράσοβα έγιναν το 1958 από τους Δ. Λιάγκο και Γ. Ξανθόπουλο (700 m IV+) και το 1959 από τόυς Στ. Βασιλόπουλο, Λ. Λεοντιάδη και Μ. Παρασκευαίδη (800 m IV ). Από εκεί και ύστερα η Βαράσοβα άρχισε να αποκτά ολοένα και περισσότερους φίλους οι οποίοι συνέβαλαν ο κάθε ένας με τον τρόπο του στη δημιουργία της σημερινής αναρριχητικής της εικόνας.

  Το γεγονός που θυμούνται όλοι οι παλιοί αναρριχητές και οι κάτοικοι της περιοχής, είναι το βράχιασμα της σχοινο-συντροφιάς Ζαραχάνη-Ξυνού το 1962, και η επιχείρηση δάσωσής τους με ελικόπτερο. Μια περιπέτεια που κράτησε 35 περίπου ώρες. Σημαντική επίσης αίσθηση έκανε το 1963 η επίσκεψη στην Βαράσοβα του W. Bonatti.

  Το 1978 μαζί με τον Μ. Τσουκιά τοποθετούμε στον τοίχο της Αφρικάνας πανό διαμαρτυρίας για τα σχέδια εγκατάστασης πετροχημικού εργοστασίου στη περιοχή το οποίο ευτυχώς δεν κατασκευάσθηκε.

  Το άνοιγμα της BATMAN το 1979 από τον Mailander, ήταν ένα από τα σημαντικά γεγονότα της αναρριχητικής ιστορίας της περιοχής. Η διαδρομή αυτή στάθηκε πρόκληση για τους Έλληνες αναρριχητές και η επανάληψη της το 1984 άνοιξε την πόρτα της δύσκολης αναρρίχησης στην Ελλάδα.

  Το 1986 ξεκινώ το άνοιγμα της ΠΕΤΑΛΟΥΔΑΣ. Μετά από σύντομο χρονικό διάστημα ,τον ίδιο χρόνο, η πρώτη διαδρομή VIII βαθμού ήταν πιά γεγονός. Από εκεί και μετά η αναρρίχηση μεγάλης δυσκολίας, δειλά στην αρχή αλλά σταθερά, άρχισε να αποκτά φίλους.

  Στα επόμενα χρόνια η παραγωγή διαδρομών μεγάλης δυσκολίας στην περιοχή γίνεται κυρίως από μένα και τον Ι. Αγιαννιωτάκη. Η διαδρομή ΑΡΑΧΝΗ το 1989 δίνει νέα διάσταση στην άποψη περί αισθητικής και τρόπου αναρρίχησης. Την ίδια χρονική περίοδο, η αυθαίρετη τοποθέτηση πλακετών (γκολό) στις διαδρομές ΠΥΡΓΟΣ και ΚΑΛΙΝΤΟΝΙΣΑ εν όψη μίας αποτυχημένης Πανευρωπαϊκής συνάντησης, δημιουργεί πρόβλημα δεοντολογίας και ενώνει στιγμιαία όλους τους αναρριχητές στην Βαράσοβα. Η σύνταξη ψηφίσματος διαμαρτυρίας ήταν απαίτηση και των τριάντα περίπου τότε παρευρισκόμενων. Το ψήφισμα συνετάχθη αλλά τελικά κανείς δεν το υπέγραψε. Το γεγονός αυτό νομιμοποίησε την πρώτη εκείνη αυθαιρεσία και επέτρεψε την δημιουργία μίας νέας άποψης περί αναρριχητικής “ηθικής”.

  Το 1994 η εμφάνιση του Ι. Τορέλη με την ελευθέρωση των Α1 της ΑΡΑΧΝΗΣ και της ΣΟΥΛΤΑΝΑΣ κάνει αίσθηση, ενώ τα εντυπωσιακά αποτελέσματα της αναρριχητικής του πρακτικής (κοντές δύσκολες διαδρομές, με πολύ παιχνίδι γυμναστικής και γνώση των διαδρομών με σχοινί από πάνω) τον κάνουν γνωστό μέσα στον χώρο. Από το 1994 και μετά η βασική παραγωγή διαδρομών από VIII έως X γίνεται από τον Ι. Τορέλη και εμένα.

  Στην συνέχεια η περιοχή αποκτά αρκετούς φίλους και ανοίγονται αρκετές αξιόλογες και μεγάλες διαδρομές. Το μέρος χρησιμοποιείται αρκετά από τις σχολές αναρρίχησης και η προσέλευση των αναρριχητών είναι ικανοποιητική. Το πέρασμα του χρόνου και η δημιουργία νέων αναρριχητικών πεδίων πολύ καλά ασφαλισμένων συνετέλεσε ώστε η Βαράσοβα να βγει από το επίκεντρο για αρκετό καιρό. Ένας βασικός παράγοντας που συνετέλεσε σε αυτό ήταν οι παλιές και επικίνδυνες πλέον από την διάβρωση της θάλασσας ασφάλειες των διαδρομών.

  2004 Στην προσπάθεια αναβάθμισης του βουνού η συντήρηση των διαδρομών και η δημιουργία βασικών υποδομών θέτει τη βάση ώστε ο οι νέοι αναρριχητές να έρθουν πάλι στην περιοχή και να γνωρίσουν ένα από τα ομορφότερα αναρριχητικά πεδία στην Ελλάδα.